Dziękuję.

Aglaia

Twoją źrenicą patrzę na życie
Gdy w przebudzonym mieście
Niebo z gwiazdami w pół śpiące
Na chodnikach deptane zasypia

Chcę pokazać Ci czym jest lato. Zamknąć w dłoniach ukochane zapachy i wtulić nos w dołki na policzkach. Mój.

Aglaia

Księżyc przebity naszą śmieszną flagą
Ziemia spękana chłonie swoje dzieci
Mars odwodniony kiedy czuje stopy
Gwiazdy uciekły gdzie nicość nie świeci

Aglaia

… z wielkim oknem na świat.

Aglaia

Świadomość, że inne subiektywnie już palce przeczesują ciepłą sierść
z tą samą świadomością, a może nawet jeszcze głębszą – odczuwania.
Taki etap, gdzie historie o świecącym pyle w powietrzu stają się rzeczywistością
a kojący zmysły zapach owija się wokół umysłu i nie pozwala gasnąć.
Stanąć na szczycie góry, uśmiechnąć się i krzyknąć, że tego się właśnie pragnęło.
O tym się właśnie marzyło.

Aglaia

Time after time
I tell myself that I’m
so lucky to be loving you

Dziękuję za grejpfruta (dawkę witamin) i to, że jesteś (znacznie większą dawkę ciepła).

Aglaia

Come away with me in the night
Come away with me
And I will write you a song

Come away with me on a bus
Come away where they cant tempt us
With their lies

I want to walk with you
On a cloudy day
In fields where the yellow grass grows
knee-high
So wont you try to come

Come away with me and we’ll kiss
On a mountaintop
Come away with me
And i’ll never stop loving you

And I want to wake up with the rain
Falling on a tin roof
While I’m safe there in your arms
So all I ask is for you
To come away with me in the night
Come away with me

Słowa są zbędne.
Instrument nieprzypadkowy.

Aglaia

Tysiące odświeżonych chodników,
nowe zapachy, jasne źrenice,
historie związane z milczeniem ławek,
osobistość, małobanalność

Aglaia

Każda kobieta jest buntownikiem, zwłaszcza w stosunku do samej siebie.

Ludzie szybko mijają, wiesz? Zostaje cień po nich. Po psach również. Ludzie mijają.
Kątem oka łapię spadającą gwiazdę.
Kolejny raz.
Ludzie są obok.

Aglaia